Paano Maging Isang Muslim

Ang lahat ng papuri ay sa Allah lamang, ang Panginoon ng sandaigdigan. Nawa’y igawad ng Allah ang kanyang kapayapaan at pagpapala sa Kanyang huling Propeta na si Muhammad. Ang layunin ng munting babasahing ito ay upang ituwid ang maling haka-haka na lumalaganap sa mga nagnanais yumakap ng Islam bilang kanilang pananampalataya. Ang ibang tao ay nahaharap sa isang suliranin dahil sa maling pag-aakala na ang taong nais yumakap ng Islam ay kailangan pa niyang ihayag ang kanyang pagtanggap ng Islam sa kinauukulan o sa isang iskolar na may mataas na katungkulan o sa isang  Shiekh o di kaya’y ipaalam muna ito sa husgado o sa isang sangay ng pamahalaan. Isang pag-aakala rin na ang pagtanggap ng Islam ay may kondisyong magkaroon ng sertipiko o kasulatang pinagtibay ng mga awtoridad bilang pagpapatunay ng pagpasok sa Islam

Nais naming linawin na ang lahat ng bagay hinggil dito (pagpasok sa islam) ay napakadali at isa man sa mga naturang kondisyon o obligasyon ay hindi kailangan sapagkat taglay ng dakilang Allah ang lahat ng pang-unawa at lubusan Niyang batid ang lihim ng bawa’t puso. Bagkus, ipinapayo sa sinumang nagnanais tumanggap ng Islam, bilang kanyang pananampalataya, na iparehistro ang sarili sa kinauukulang ahensiya ng pamahalaan. Ito ay maaring makatulong sa maraming bagay kasama na rito ang posibilidad ng pagsasagawa ng Umrah at Hajj sa hinaharap. Sinuman ang may tunay na hangaring maging isang Muslim, at may ganap na pananalig at matatag na paniniwala na ang Islam ay siyang tunay na,relihiyong itinakda ng Allah sa lahat ng sangkatauhan magkagayun, siya ay dapat magpahayag lamang ng kanyang “Shahada”  (ang pagpapahayag ng

 pananampalataya) nang walang pagliliban: 

“Walang tunay na Diyos na dapat sambahin maliban sa Allah at si Muhammad ay Kanyang alipin at huling Sugo”. 

Binibigyang linaw sa Banal na Qur’an ang tungkol dito. Ang Allah (SWT) ay nagsabi:

"Katotohanan, ang relihiyon sa paningin ng Allah ay Islam.” (Al Imran) 

Sa ibang talata ng Banal na Quran, ipinahayag ng Allah

"At sinumang maghangad ng relihiyon maliban sa Islam kailanman hindi ito tatanggapin sa kanya, at sa kabilang buhay siya ay mabibilang sa mga taong talunan.”  (Al-Imran)

Gayon din ang Islam ang tanging relihiyon na mananaig sa lahat ng ibang relihiyon. Ang Allah ay nagpapahayag sa Banal na Quran:

"At aming inihayag sa iyo (O Muhammad) ang Aklat (Banal na Quran) nang may katotohanan,na nagpapatotoo sa mga kasulatang nauna rito, at isang saksi sa mga ito" (Al Maida)

Si Propeta Muhammad ay nagsabi:

"Ang Islam ay nakabatay sa limang haligi: Ang pagsaksi na walang tunay na diyos na dapat sambahin maliban, kay Allah, at si Muhammad ay kanyang Sugo at alipin ang pag-aalay ng Salah (pagdarasal), ang pagbibigay ng Zakat (itinakdang taunang kawanggawa), ang pagaayuno sa buwan ng Ramadan, at ang pagsasagawa ng Hajj"

Ang Shahada ay binibigkas katulad ng sumusunod:

"ASH-HADU AN LA ILAHA ILLA ALLAH, WA ASH-HADU ANNA MUHAMMADAN ABDUHU WA RASULUH"

Ang kahulugan sa wikang Pilipino ay:

"AKO AY SUMASAKSI NA WALANG TUNAY NA DIYOS NA DAPAT SAMBAHIN MALIBAN SA ALLAH, AT AKO AY SUMASAKSI NA SI MUHAMMAD AY ALIPIN AT SUGO NIYA"

Gayunman, hindi sapat sa sinuman na bigkasin  lamang ang Shahada sa bibig maging sa lihim o hayagan, bagkus dapat niya itong paniwalaan nang buong puso at may matibay na pananalig at matatag na pananampalataya. Kung siya ay tunay at tapat na tumutupad sa mga katuruan ng Islam sa kanyang buhay, matatagpuan niya ang kanyang sarili na katulad ng isang bagong silang na sanggol. Ito ang magdadala sa kanya sa higit pang pagpupunyagi at pagsisikap na paghusayin ang kanyang pag-uugali na siyang maglalapit sa kanya sa ganap na katiwasayan. Ang liwanag ng kanyang pananampalataya ang magpupuno sa kanyang puso hanggang siya ay maging huwaran ng pananampalatayang ito.

Ano ang susunod pagkatapos ng pagpapahayag ng pananampalataya (Shahada) at maging isang Muslim?

Dapat niyang malaman ang tunay na konsepto o diwa  na napapaloob sa pagpapatotoong ito na nangangahulugan ng Kaisahan ng Allah at Pagtanggap na si Propeta Muhammad bilang huli sa mga Propeta at Sugong ipinadala ng Allah, at ang pagtugon sa mga kinakailangan nito. Nararapat siyang kumilos nang tama at isagawa ang mga alituntunin ng Islam maging sa salita at sa gawa

Ano ang ibig sabihin ng mga katagang napapaloob sa Shahada? 

Ang pinakamahalagang dapat malaman ng bawat Muslim ay ang katotohanang walang Diyos maliban sa Allah (Luwalhati sa kanya). Siya ang Nagiisang Tunay na Diyos, at Siya lamang ang karapat-dapat sambahin sapagka’t Siya ang Nagbibigay ng buhay, ang Tagapanustos, at ang Tagapangalaga ng sangkatauhan at ng lahat ng nilikha mula sa Kanyang walang hanggang biyaya. Tanging Siya ang dapat pag-ukulan ng pagsamba.

Ang ikalawang bahagi ng Shahada:  ASH-HADU ANNA MUHAMMADAN ABDUHU WA RASULUH,  ay nangangahulugan na si Propeta Muhammad ay alipin at Sugo ng Allah. Walang sinuman ang dapat magkaroon ng pag-aalinlangan sa bagay na ito. Sa katunayan, ang mga Muslim ay nararapat na sumunod sa mga kautusan ng Propeta, paniwalaan siya sa lahat ng kanyang mga sinabi sundin ang kanyang mga katuruan, iwasan ang anumang kanyang mga ipinagbawal, at sambahin lamang ang Allah nang ayon sa mensaheng ipinahayag sa kanya

Ano ang kahulugan ng pagsamba? 

Ito ay nangangahulugan ng tapat na paglilingkod at pagmamahal sa Allah. Sa malalim na kahulugan nito, itinagubilin ang buong pagsuko at ganap na pagsunod sa mga kautusan ng Allah sa salita at sa gawa maging ito ay lantad man o lihim. Ang pagsamba ay may dalawang uri:

(1) Nakikita (hayagan o panlabas)

Ang nakikitang pagsamba ay sumasaklaw sa mga gawa katulad ng pagsasabi ng Shahada, pag-aalay ng Salah pagdarasal), pagbibigay ng Zakat (itinakdang taunang) kawanggawa, pagsasagawa ng Hajj, pagbabasa ng Banal na Quran, panalangin at pagsumamo sa Allah pagbibigay papuri sa kanya, paglilinis ng katawan bago  magdasal, atbp. Ang ganitong uri ng pagsamba ay nangangailangan ng paggalaw o pagkilos ng bahagi ng katawan ng tao. 

(2) Hindi nakikita (lihim o panloob)

Ang hindi nakikitang pagsamba ay ang paniniwala sa Allah, sa araw ng Paghuhukom, sa Kabilang buhay, sa mga Anghael, sa mga Aklat ng Allah, At sa banal na itinakdang Kahihinatnan (mabuti man o masama). Ang ganitong uri ng pagsamba ay hindi nangangailangan ng pagkilos ng mga bahagi ng katawan ng tao, subalit ito ay may tunay na kaugnayan sa puso ng bawa’t isa na sa dakong huli’y makakabuti sa pamamaraan ng kanyang pamumuhay (paniniwala). Dapat nating isaisip na ang anumang pagsamba na hindi inaalay sa Allah ay hindi tatanggapin, sa dahilang ito ay isang uri ng shirk (pagtatambal) ayon sa pananaw ng Islam.

Ang susunod na hakbang ng isang bagong Muslim matapos magpahayag ng  Shahada) ay padalisayin) ang sarili sa pamamagitan ng pagligo. Kasunod nito ay ang pagpapasiya sa sarili na sumunod sa lahat ng panuntunan at alituntunin ng Islam sa kabuuan nito. Dapat niyang talikuran ang lahat ng uri ng politeismo (pagsamba sa mga Diyos-diyusan) at huwad na paniniwala. Kinakailangan itakwil ang kasamaan at marapat na maging matuwid. Ang ganitong pagtatakwil ng kasamaan at pagiging matuwid ay isa sa mga kinakailangan sa kasabihan sa Islam na La Ilaha Illa Allah.

Ang sabi ng Allah sa banal na Quran:

"Sinumang magtakwil sa mga diyos-diyusan at maniwala lamang sa Allah ay humawak sa mapagkakatiwalaang hawakan na hindi mapapatid kailanman…” (Al-Baqarah)

Dapat nating isaalang-alang na ang taos-pusong pagpapahayag ng “Walang diyos na karapatdapat sambahin maliban sa Allah”, ay nangangahulugan ng pagmamahal, katapatan, pananalig, at pag-sunod sa mga alituntunin ng Islam na sumasaklaw sa lahat ng Muslim. Isang kinakailangan sa  Shahada ay ang magmahal nang dahil sa Allah. Ito ang pinakamatatag na haligi ng pananampalataya na nagpapatupad sa kahulugan ng “Al-Wala at Al-Bara”. Ito ay nangangahulugan na ang Muslim ay dapat niyang mahalin nang may katapatan ang Kapuwa Muslim. Nararapat sa kanya bilang pagganap sa Islam na ilayo nang lubusan ang sarili sa mga kaugalian ng mga di-nanampalataya at tumangging mahikayat ng mga ito, (sa anumang gawain at paniniwalang salungat sa Islam) maging ito ay hinggil sa pang-materyal o pang-ispirituwal na bagay.

Bilang pagtatapos, idinadalangin namin sa Allah na nawa’y linisin Niya ang puso at kaluluwa ng mga taong tunay na naghahanap ng katotohanan, at nawa’y pagpalain Niya ang pamayanan ng mga sumasampalataya sa Kanya. Ameen

source: ISCAG-Philippines

Ang Mensahe ng Islam

Ang unang dapat malaman at lubos na maunawaan ng sinuman tungkol sa Islam ay kung ano mismo ang kahulugan ng katagang "Islam". Ang relihiyong Islam ay hindi ipinangalan sa  batay sa pangalan ng tao na kagaya ng Kristiyanismo na hinango sa pangalan ni Hesus Kristo (a.s.); Budismo sa pangalan ni Buddha; Konpusianismo sa pangalan ni Confucius at Marsismo sa pangalan ni Karl Marx. Ni hindi ito hinango sa pangalan ng tribo na kagaya ng Judaismo na hinango sa tribo ng Judea; at Hinduismo sa tribo ng Hindus.

Ang Islam ay tunay na relihiyon ng Allāh (Subhanahu wa ta'ala) at kaya naman ang pangalan nito ay kumakatawan sa pangunahing panuntunan ng relihiyon ng Diyos (Allah Subhanahu wa ta'ala)… ang ganap na pagsuko sa kalooban ng Allāh (Subhanahu wa ta'ala). Ang katagang Arabik na "Islam" ay nangangahulugan ng pagsuko o pagpapasakop ng kalooban ng sinuman sa tanging Tunay na Diyos na karapat-dapat na sambahin – ang Allāh SWT. At ang sinumang tumutupad nito ay tinatawag na "Muslim". Ang salitang Islam ay nangangahulugan din ng kapayapaan na siyang likas na kahihinatnan ng ganap na pagsuko at pagsunod sa kalooban ng Allāh SWT. Kaya naman, ito ay hindi na bagong relihiyon na dinala ni Propeta Muhammad (Sallallaho 'Alaihi Wasallam) sa Arabia noong ika-pitong daang taon, bagkus ito ay tunay na relihiyon ng Allāh SWT  na ipinakilala sa kanyang kabuuang anyo.

Ang Islam ay ang relihiyon na ibinigay kay Adam AS, ang unang tao at ang unang Propeta ng Allāh SWT. Ito ay siya ding relihiyon na ibinigay sa lahat ng mga Propeta na isinugo ng Allāh (Subhanahu wa ta'ala) sa sangkatauhan. Ang pangalan ng relihiyon ng Diyos, ang Islam, ay hindi kathang-isip ng mga huling salinlahi ng tao. Ito ay pinili mismo ng Allāh (Subhanahu wa ta'ala) at maliwanag na nababanggit sa Kanyang huling Kapahayagan – Ang Qur'ān, ang Allāh (Subhanahu wa ta'ala) ay nagsasabi ng mga sumusunod:
                

"Sa araw na ito ay Aking binigyan ng lubos na katuparan ang inyong relihiyon para sa inyo, Aking ginawang ganap ang tulong sa inyo, at pinili ang Islam bilang inyong relihiyon". 

(Sūrah Āl-Mā'idah 5:3)

 

"Sinuman ang magnais ng ibang relihiyon maliban sa Islam (pagsuko sa Allāh), kailanman hindi ito tatangggapin sa kanya". (Sūrah Āl'Imrān 3:85)

"Si Abraham ay hindi Hudyo o Kristiyano, bagkus isang matuwid na Muslim".  (Sūrah Āl'Imrān 3:67)

Hindi makikita sa alin mang pahina ng Bibliya na sinasabi ng Allāh (Subhanahu wa ta'ala) na Judaismo ang relihiyon ng angkan ni Moses AS o maging ang kanilang mga lahi. Ni hindi rin sinasabi sa Bibliya na Kristiyanismo ang relihiyon ng mga tagasunod ni Kristo. Sa katunayan hindi niya pangalan ang Kristo, ni hindi ito Hesus. Ang pangalang Kristo ay hango sa salitang Griyego na "Cristos" na ang ibig sabihin ay pinahiran ("Annointed"). Kaya ang Kristo ay salin sa Griyego batay sa Hebreo na "Messiah". Ang pangalang "Hesus" sa kabilang dako ay isang salitang Latin ng pangalang Hebreo na Esau. Upang madaling magkaunawaan, ipagpapatuloy ang paggamit ng pangalang Hesus AS (bilang pangalan ni Esau). Tungkol naman sa kanyang relihiyon, ito ay siyang panawagan niya sa kanyang mga tagasunod. Gaya ng mga Propetang nauna sa kanya, inaanyayahan niya ang tao na isuko ang kanilang sarili sa kalooban ng Allāh (Subhanahu wa ta'ala) (ibig sabihin nito ay Islam), at siya ay nagbigay ng babala sa kanila na lumayo sa mga huwad na mga diyos na likhang-isip ng tao. yon sa Bagong Tipan, tinuruan ni Hesus  AS ang kanyang mga tagasunod na magdasal ng ganito: "Sundin ang kalooban Mo dito sa lupa gaya ng sa langit".

Sapagka't ang ganap na pagsuko ng sinuman ng kanyang kalooban sa Allāh (Subhanahu wa ta'ala) ay naglalarawan ng pinakabuod na diwa ng pagsamba. Ang pangunahing mensahe ng Islam ay ang pagsamba sa Allāh (Subhanahu wa ta'ala) lamang at ang pag-iwas sa pagsamba na iniuukol sa tao, pook o bagay. Sapagka't ang lahat ng bagay maliban sa Allāh (Subhanahu wa ta'ala) ay Kanyang mga nilikha, masasabi natin na ang Islam, sa diwa nito, ay naghihikayat sa tao na lumayo sa pagsamba ng anumang nilikha at inaanyayahan itong sumamba lamang sa kanyang Lumikha.

Siya lamang ang karapat-dapat sa pagsamba ng tao at Siya lamang ang may kaloobang magbigay pahintulot sa katuparan ng lahat ng panalangin. Kung ang tao ay sumasamba sa punongkahoy at ang kanyang mga panalangin ay natupad, hindi ang punongkahoy ang nagbigay ng katuparan sa kanyang mga panalangin bagkus ang Diyos ang Siyang nagbigay pahintulot upang maganap ang mga bagay na ito. Maaaring sabihin ninuman na "Ito ay maliwanag at siyang tunay", subali't sa mga sumasamba sa punungkahoy ay maaaring hindi ganito ang paniniwala.

Katulad din ng mga panalangin na iniuukol kay Hesus AS , Buddha, Krishna, St. Jude, St. Christopher o maging kay Propeta Muhammad r, hindi nila sinasagot ang mga ito, bagkus ang mga ito ay pinangyayari ng Allāh (Subhanahu wa ta'ala).

Hindi sinabi ni Hesus AS sa kanyang mga tagasunod na sambahin siya bagkus inutusan silang sumamba lamang sa Allāh (Subhanahu wa ta'ala). Ang Banal na Qur'ān ay nagsasaad:

"At masdan! Ang Allāh ay magsasabi: O Hesus anak ni Maria! Sinabi mo ba sa tao, 'Sambahin ako, at ang aking Ina bilang mga diyos bukod sa Allāh' Siya ay magsasabi: 'Purihin Kayo! Kailanman ay hindi ko masasabi ang bagay ng wala akong karapatan (na magsabi)". (Sūrah Āl-Mā'idah 5:116)

Hindi sinasamba ni Hesus AS ang kanyang sarili nang siya ay nag-alay ng pagsamba, bagkus sinasamba niya ang Allāh (Subhanahu wa ta'ala). Ang pangunahing panuntunang ito ay napapaloob sa pambungad na kabanata ng Banal na Qur'ān, ang  Sūrah Al-Fātihah (1:5):

"Ikaw lamang ang sinasamba namin at sa Iyo lamang kami hihingi ng tulong".

Sa ibang dako ng Panghuling Kapahayagan – ang Banal na Qur'ān, ang Allāh ay nagsabi:

"At ang inyong Panginoon ay nagsasabi: "Dumalangin kayo sa  sa Akin at kayo'y Aking didinggin"
(Sūrah Ghāfir 40:60)

Mahalagang bigyan ng pansin ang pangunahing mensahe ng Islam na ang Allāh (Subhanahu wa ta'ala) at ang Kanyang mga nilikha ay maliwanag na magkaiba sa isa't-isa. Ang Allāh (Subhanahu wa ta'ala) ay hindi maaaring maging Kanyang nilikha o kaya'y maging bahagi nito, ni ang Kanyang mga nilikha ay maging Diyos o maging bahagi Niya.

Ito ay sadyang napakalinaw, nguni't ang pagsamba ng tao sa nilikha sa halip na ang Lumikha ay kadalasa’y batay sa kamangmangan ng naturang konsepto. Ang paniniwala na ang diwa ng Allāh (Subhanahu wa ta'ala) ay naroroon saan mang dako, o kaya’y ang Kanyang pagka-Diyos ay naroroon o nananatili saanman sa kanyang mga nilikha ay nagbibigay dahilan sa pagsamba sa Allāh (Subhanahu wa ta'ala) sa pamamagitan ng Kanyang mga nilikha. Datapuwa’t ang mensahe ng Islam na dinala ng mga Propeta ng Allāh SAW  ay ang pagsamba sa Allāh (Subhanahu wa ta'ala) lamang at ang pag-iwas sa pagsamba sa Kanyang mga nilalang maging tuwiran man ito o hindi.

Sa Banal na Qur’ān, ang Allāh ay maliwanag na nagsasabi:

“Tunay, Kami ay nagpadala ng Sugo sa bawa’t Tao (na nag-uutos), sambahin ang Allāh at umiwas sa huwad na diyus-diyusan”. (Sūrah Ān-Nahl 16:36)

Kapag tinatanong ang mga mananampalataya tungkol sa mga diyus-diyosan kung bakit sila yumuyuko sa mga idolo na gawa ng tao, ang kadalasang sagot ay hindi sila tunay na sumasamba sa batong imahen bagkus sa Diyos na kumakatawan sa mga ito. Sinasabi nila na ang mga batong imahen na ito ay tampulan lamang ng diwa ng Diyos  at hindi ito nangangahulugan na sila ay Diyos!

Sinuman ang tumanggap sa paniniwala na ang pagka-Diyos ng Allāh (Subhanahu wa ta'ala) ay napapaloob sa anumang Kanyang nilikha ay napipilitang tanggapin ang pangangatuwiran ng pagsamba sa diyus-diyosan. Datapuwa’t ang sinuman na nakakaunawa sa mahalagang mensahe ng Islam at kahulugan nito ay hindi kailanman tatanggapin ang pagsamba sa diyus-diyosan kahit gaano pa ito ipangatuwiran.

Ang pag-aangkin ng iba sa pagka-diyos sa kanilang sarili simula pa ng mga unang panahon ay kadalasa’y nakasalalay sa maling paniniwala na ang Allāh (Subhanahu wa ta'ala) ay nananahan sa tao. Kailangan nilang igiit, ayon sa kanilang mga maling haka-haka, na kahit ang Allāh (Subhanahu wa ta'ala)  ay nananahan sa ating lahat, ang Allāh (Subhanahu wa ta'ala) ay higit na nananahan sa kanila. Kaya naman, gaya ng kanilang pag-aangkin, dapat daw nating isuko ang ating kalooban sa kanila at sambahin sila dahil sila ay diyos sa pagkatao o diyos na nakapisan sa  loob ng tao.

Gayon din, ang pagpapakilala nila sa pagka-diyos ng mga iba pagkatapos ng pagkamatay ng mga ito ay nakatatagpo ng mayamang pastulan sa mga tumatanggap sa maling paniniwala na ang Allāh (Subhanahu wa ta'ala)  ay nananahan sa tao. Ang sinumang nakaka-unawa sa mahalagang mensahe ng Islam at sa kahulugan nito ay hindi kailanman sasang-ayon na sumamba sa tao sa anumang kalagayan. Ang diwa ng relihiyon ng Diyos ay maliwanag ng pagtawag sa pagsamba sa Lumikha at ang pagtakwil sa pagsamba ng anumang uri ng nilalang. Ito ang kahulugan ng salawikain sa Islam:

“Lā Ilāha Illā Allāh”

(Walang ibang diyos maliban sa Allāh)

Ang paulit-ulit na pagbigkas nito ay kusang naghahatid sa sinuman sa ilalim ng relihiyong Islam at ang matapat na paniniwala rito ay may katiyakan sa Paraiso. Kaya naman ang pinakahuling Propeta ng Islam ay iniulat na nagsabi: “Ang sinuman na nagsabi: Walang ibang diyos maliban sa Allāh at namatay na pinanghahawakan ang paniniwalang yaon ay makakapasok sa Paraiso” (iniulat ni Abu Darr at inipon ni Imam Al Bukhari at Imam Muslim).
               
Ito ay kinapapalooban ng pagsuko sa Allāh (Ang nag-Iisang Diyos) bilang Kanyang alipin, na tumatalima sa pamamagitan ng pagsunod sa Kanyang mga utos, at ang pagtakwil sa pagsamba sa mga diyus-diyusan.

"Ang Mensahe ng Islam" by Sheikh Omar Penalber